Baby & Momlife Zwangerschap

Mijn bevallingsverhaal – De geboorte van Rijk

15 maart 2020
Baby Rijk

Eindelijk is ‘ie dan online, mijn bevallingsverhaal. Ik ben er best lang mee bezig geweest om alles op papier te zetten. Het is dan ook de langste en meest uitgebreide blog die ik ooit gemaakt heb. Mijn bevalling was namelijk ook wel een bijzonder verhaal en ook een vrij lange, want ik lag wel 6 dagen in het ziekenhuis. Dus ga er even lekker voor zitten en neem even de tijd, dan neem ik je mee naar de geboorte van Rijk Alexander.

Donderdag 12 december

Het begon allemaal op donderdag 12 december toen ik voor een extra check naar de verloskundige moest. Mijn bloeddruk was namelijk wisselend en soms te hoog. Dit werd dus extra goed in de gaten gehouden. Bij deze check kwam naar voren dat mijn bloeddruk te hoog was en om er zeker van te zijn dat alles goed was moest ik naar het ziekenhuis. Mijn bloed en urine zou daar worden gecheckt en de baby zou nog bekeken worden. Waarschijnlijk zou ik daarna naar huis mogen, werd nog gezegd. Meteen belde ik Pim, die dacht dat de bevalling begonnen was, om te zeggen dat ik naar het ziekenhuis moest en of hij mee kon. Dat was gelukkig mogelijk en snel pakte ik nog wat spulletjes om mee te nemen. Mijn vluchtkoffer nam ik niet mee, want ik dacht dat ik wel weer naar huis zou gaan.

Eenmaal in het ziekenhuis mocht was ik snel aan de beurt om bloed te prikken en urine in te leveren. Daarna werd ik aan de CTG gelegd om de baby in de gaten te houden en werd mijn bloeddruk een uur lang elke 5 minuten gemeten. Nog steeds dacht ik hierna wel naar huis te mogen terwijl mijn bloeddruk telkens nét te hoog was. Na een uurtje werd ik eraf gehaald en mocht ik naar de gynaecoloog. Hier hoorde ik dat met mijn bloed alles in orde was, dus dat was positief. Ook werd er een echo gedaan om naar de baby te kijken, die lag er nog goed bij, en werd er gecheckt of ik al ontsluiting had. En dat was nog net niks. Op dat moment kwam ook de uitslag van mijn urine binnen en die was niet goed… Er zaten teveel eiwitten in mijn urine wat duidt op zwangerschapsvergiftiging. Ik moest dus blijven in het ziekenhuis en zou niet meer naar huis gaan zonder baby hoorde ik daar…

Zo, dat was even schakelen en in een lichte shock liepen wij naar de afdeling verloskunde waar al een kamer voor mij klaar was gemaakt. Daar zat ik dan ineens op een ziekenhuisbed. We kregen een map met informatie over de afdeling en over wat er allemaal gaat gebeuren. Die konden wij even rustig doorlezen en ondertussen wennen aan het idee dat de baby in korte tijd geboren zou gaan worden hier in het ziekenhuis. Het was echt bizar om dit mee te maken en hiermee wist ik dat mijn gewenste thuisbevalling niet door zou gaan. Gelukkig werd ik ontzettend goed opgevangen, écht alleen maar lof voor het ziekenhuispersoneel, en kreeg ik de tijd om aan het idee te wennen. Die nacht bleef ik alleen achter en sliep ik zo ontzettend slecht. Alle emoties kwamen eruit en ik vond het zo spannend ineens. Pfff, wat zou er toch allemaal gaan gebeuren de komende dagen?!

Mijn bevallingsverhaal

Vrijdag 13 december

Vrijdagochtend begon ik langzaam aan het ziekenhuisleven te wennen. Af en toe kwam er iemand langs om mij te controleren, werd ik voorzien van eten en drinken en er kwam wat bezoek langs. Die ochtend zou het eerste ballonetje geplaatst worden die voor ontsluiting zou moeten zorgen. Met voldoende ontsluiting zou ik namelijk ingeleid kunnen worden. Maar het duurde maar en er gebeurde weinig. Het was nogal druk in het ziekenhuis hoorde ik later en dan is het plaatsen van een ballonetje niet de prioriteit natuurlijk. Maar halverwege de middag was het eindelijk zover. Het ballonetje was zo geplaatst en nu was het weer een kwestie van wachten. Dus weer terug naar de kamer en op zoek naar een beetje vermaak.

Zaterdag 14 december

Op zaterdagochtend om 7:00 werd gekeken of ik al voldoende ontsluiting had om de bevalling in gang te zetten. Ik had een voorgevoel dat het niet zou gebeuren vandaag en eenmaal in de verloskamer bleek er inderdaad te weinig ontsluiting te zijn. De bevalling zou vandaag niet helaas niet gebeuren tenzij het zelf op gang zou komen. Meteen werd er een nieuw ballonetje geplaatst en mocht ik weer een volle dag wachten. Inmiddels was ik al helemaal aan het leven in het ziekenhuis gewend. Ik wist wanneer ze langskwamen voor een maaltijd en herkende steeds meer van de verpleging. Het begon zowaar gezellig te worden.

mijn bevallingsverhaal

Zondag 15 december

Na een goede nacht slapen werd ik op zondag rond 6:30 wakker gemaakt. Zou het vandaag dan wel gebeuren? Ik ging even douchen en maakte mij klaar om, ja om misschien wel te bevallen!? Weer gingen wij om 7:00 naar de afdeling verloskunde en mocht ik plaatsnemen in de bevalkamer. Zou er dit keer genoeg ontsluiting zijn? Yes, dat was er! Meteen werden de vliezen gebroken en een vloedgolf aan vruchtwater kwam eruit. Ik kreeg ondertussen een infuus voor de weeënopwekkers en ik werd aan de monitor gelegd. Zo werd mijn hartslag, die van de baby en de weeën in de gaten gehouden. Het feestje kon beginnen, zo onwerkelijk, maar ik had er eigenlijk wel zin in!

Omdat ik niet meteen weeën kreeg en nog wel wat energie kon gebruiken, kregen wij een ontbijtje op de kamer. Dat was nog best gezellig en ondertussen kwamen er wat lichte weeën. De familie en wat vrienden werden ingelicht dat het nu eindelijk was begonnen. Rond een uurtje of 10:00 begonnen de weeën krachtiger te worden en moest ik ze echt gaan opvangen. Dit ging eerst nog best redelijk, maar echt leuk was het niet. Om de zoveel tijd werden de weeënopwekkers omhoog gezet en dat begon ik echt wel te merken. Pffff, dit werd al pittig. Van tevoren had ik het met Pim erover gehad dat ik wel een ruggenprik wilde als ik daar aan toe was. Dit was wel een mooi moment om dit met de verloskundige erover te hebben. En toen wij het eenmaal daarover gehad hadden, werd de ruggenprik aangevraagd. Ik moest nog even geduld hebben, want je raad het al, het was weer druk. Het was niet anders, maar voor mijn gevoel kon ik er toen nog wel tegenaan.

Maar met het verhogen van de weeënopwekers werden de weeën steeds krachtiger. Steeds meer kreeg ik het gevoel ze niet meer in controle te hebben. Ondertussen was Pim mij zo goed aan het ondersteunen en liet mij niet meer alleen. Dit moesten wij samen doen. Om de weeën wat te verzachten, ging ik onder de douche staan. Dit hielp wel een beetje, maar ik raakte steeds meer van de wereld. Ik werd bleek en had alleen nog maar m’n ogen dicht, mijn energie was helemaal weg. Het enige wat ik nog kon uitbrengen was als er weer een wee kwam dat Pim moest helpen. Ik had het koud, ontzettend veel pijn en vroeg mij alleen maar af waar die verdomde ruggenprik bleef. Gelukkig had ik geen klok in de kamer of een idee van de tijd, want achteraf bleek dat ik ruim 3 uur op de ruggenprik heb moeten wachten. En dat was veel langer dan normaal zou zijn. Maar toen eenmaal het verlossende woord kwam dat ik hem zou krijgen, had ik toch nog een vleugje blijdschap in mij.

Op mijn bed werd ik naar de afdeling gereden waar de ruggenprik gezet zou worden. Van dit ritje kan ik mij helemaal niks meer herinneren, zo erg was ik van de wereld. En de weeën bleven maar komen, niet heel chill natuurlijk. Bij het zitten van de ruggenprik werd er van alles tegen mij gezegd, maar alles ging langs mij heen. Wel wist ik dat ik moest zeggen als ik een wee kreeg en tussendoor ontspannen. Dit lukte wonderbaarlijk heel goed en ik zat hier even lekker in een bubbel. Eenmaal aan de medicatie ging het meteen zoveel beter met mij. Van slappe vaatdoek naar praatjesmaker in een paar minuten. Zo wat lekker was dit! Ik kreeg meteen enorm veel energie om door te gaan met de bevalling. De weeën voelde ik ook bijna niet meer en dit was zo’n verademing.

Mijn bevallingsverhaal

Terug op de verloskamer had ik echt even de tijd om weer op energie te komen. Ik kon wat eten en drinken en verder het plan bespreken hoe nu verder. Elke twee uur werd ik gecheckt op ontsluiting, maar ondertussen had ik ook een beetje het gevoel dat de bevalling stil was gelegd. Dat was misschien wel het nadeel van de ruggenprik dat ik te relaxt was. Maar ondertussen werden de weeënopwekkers wel regelmatig een standje hoger gezet om de bevalling in gang te houden. Ik kreeg ook steeds meer en heftigere weeen, maar deze waren zoveel fijner dan die in de ochtend. Deze kon ik wel goed opvangen en ik zat steeds meer in een bubbel. Klinkt misschien gek, maar deze weeën voelden heel fijn aan. Alsof het echt naar de bevalling aan het toe werken was. Hierdoor kreeg ik echt steeds meer vertrouwen dat ik snel een baby in mijn armen zou hebben.

Maar helaas liep het totaal anders dan ik had verwacht. Mijn ontsluiting ging niet snel genoeg. Met veel moeite zat ik op 6cm en daar had ik dus al ruim 12 uur over gedaan. Rond 9 uur werd nog een keer de ontsluiting gemeten en het was niet veel verder dan 2 uur daarvoor. Uiteindelijk bleek hier ook dat Rijk met z’n hoofdje scheef voor het geboortekanaal lag. Het zou dus ook ontzettend moeilijk zijn om er van te bevallen. Ik baalde er van, want ik had zo ontzettend mijn best gedaan om de weeën op te vangen en mijn bekken open te draaien. Helaas had het niet geholpen. Het was een puntje van loslaten en accepteren. Want op dit moment werd besloten dat ik een keizersnede zou gaan krijgen, want anders zou het nog veel te lang duren. Zo, dit had ik totaal niet zien aankomen, want ik heb altijd het gevoel gehad dat ik dat wel even zou doen, dat bevallen. Weer schakelen en weer ging het helemaal anders dan ik had verwacht. Maar aan de andere kant wist ik nu ook dat het gewoon snel zou gebeuren en dat was ook heel fijn. De weeënopwekkers werd uitgezet en ondertussen was het wachten tot er plek voor mij zou zijn. Wij hadden dus wel even de tijd om wat telefoontjes te plegen. Iedereen was natuurlijk erg nieuwsgierig hoe het ging.

Ongeveer anderhalf uur later werd ik naar de OK gebracht en begon het hele feest. Mijn ruggenprik werd zo aangepast dat ik vanaf mijn navel helemaal verdoofd was terwijl ik er nog wel gevoel in had. Dat was een hele vreemde gewaarwording, maar niet vervelend. Alles werd ondertussen uitgelegd over wat er zou gebeuren en ik vond het zelf ook behoorlijk interessant. Ik werd klaargemaakt voor de operatie en ter hoogte van mijn borst werd een scherm gehangen zodat ik niks zou zien. Eenmaal klaar voor de keizersnede kwam Pim er ook bij en hij zat naast mijn hoofd. En toen begon het!

Nou, ik kan wel vertellen dat het er niet zacht aan toe ging. Mijn lichaam leek alle kanten op te gaan en voor mijn gevoel ging het er hardhandig aan toe. Het fijne was wel dat ik er dus totaal geen pijn van had. Wel voelde ik dat er wat gebeurde, maar ik vond het totaal niet vervelend. En na wat getrek en geduw werd het doek naar beneden gehaald, het was tijd om mijn baby eruit te halen. Niet lang daarna hoorden wij een huilende baby en werd Rijk omhooggehouden zodat wij hem konden zien. Rijk was geboren nog net op zondag om 23:15!! Dit was zo mooi om te zien en ze hielden hem lang omhoog zodat wij hem konden zien, zo prachtig! Na een korte check kreeg ik Rijk op mijn borst en dat was zo bijzonder. Daar was ons mannetje eindelijk. Daarna werd Rijk weer weggehaald en mocht Pim de navelstreng doorknippen. Hij werd even gewogen en bekeken door de kinderarts, gelukkig was alles goed! En al snel kreeg ik Rijk weer bij mij op de borst. Ondertussen werd ik weer dichtgemaakt en was de operatie alweer voorbij. Klinkt misschien gek, maar ik vond het allemaal heel prettig gaan in de OK, het was zowaar gezellig!

Mijn bevallingsverhaal

Het ging allemaal vrij snel en ik werd naar de uitslaapkamer gereden. Pim had Rijk in z’n armen en nam hem trots mee, dit was zo mooi om te zien. Op de uitslaapkamer kreeg ik Rijk aan de borst en meteen begon hij gulzig te drinken. Daar was hij dan, ons mannetje waar wij al zo lang naar uit keken. Wij hadden hier echt even de tijd om met z’n drieën te zijn en vooral Rijk te bewonderen. Ook kreeg ik eindelijk wat drinken en een ijsje, dat was ook wel nodig, want ik was zo warm. Uiteindelijk werden wij midden in de nacht naar onze kamer gereden en belden mijn moeder en Pim’s ouders. Zij waren de hele tijd wakker gebleven en hebben zo meegeleefd. Uiteindelijk kreeg Rijk z’n eerste pakje aan en was het hoog tijd om wat slaap te pakken, want dat was wel nodig na zo’n intensieve dag. Pas rond een uur of 4 sliepen wij alle drie eindelijk, wij waren kapot.

Mijn bevallingsverhaal
Mijn bevallingsverhaal

Maandag 16 december

Al vroeg werd ik wakker door Rijk en kwam het onwerkelijke gevoel weer terug. Wij hebben gewoon een baby gekregen en hij is zo mooi, lief en perfect. Ik was echt smoorverliefd! In de ochtend werden nog wat telefoontjes gepleegd en berichtjes gestuurd om iedereen op de hoogte te stellen van de geboorte van Rijk. Mijn moeder kwam heel vroeg in de ochtend langs, want zij moest weer naar Ameland om te werken. De rest van onze ouders kwamen natuurlijk ook langs om Rijk te bewonderen en ook mijn zus kon niet wachten om haar neefje te zien. En wat waren wij trots en wilden wij maar al te graag Rijk aan iedereen laten zien. Zelf lag ik behoorlijk in de kreukels en was ik tot weinig in staat. Even mijn bed uit om te staan, ging met heel veel moeite. Dit herstel zou nog wel even duren en ik wilde voorlopig niet naar huis. Ik zag het gewoon totaal niet zitten om zonder hulp, die ik elk moment kon oproepen, thuis te zijn. Daarnaast vond het ook ontzettend spannend hoe ik met Rijk om moest gaan. Het moedergevoel was er echt wel, maar ik had totaal geen idee hoe dat nou werkt met zo’n baby.

Mijn bevallingsverhaal

Dinsdag 17 december

Na een wat onrustige nacht voelde ik mij toch wel wat beter. Al vond ik het soms echt nog spannend en lastig hoe ik met Rijk om moest gaan. Tot het moment dat hij aan het huilen was en ik aan de verpleegster vroeg; ‘wat wil hij nou, ik weet het even niet’. En hierop antwoorden ze; ‘wat denk je zelf?’ Troost of liefde, zei ik en ik pakte hem op en begon te knuffelen. En ja, zo simpel was het, Rijk werd stil en lag er gelukkig bij. Nou, hier voelde het ineens alsof ik het doorhad, dat ik precies wist hoe ik met Rijk om moest gaan en dat ik had mijn moederinstinct gevonden. Ik voelde mij ook al een stuk beter dan de dag ervoor en had ontzettend veel behoefte om te douchen. Met behulp van Pim lukte dit en ik kon zelfs weer voor het eerst zelf naar de wc. Ik voelde mij steeds meer mijzelf en besloot dat ik er klaar voor was om naar huis te gaan. Zoveel zin om thuis te zijn met Rijk erbij. Dus een paar uurtjes later was het dan zover. Ik mocht naar huis en Rijk ging natuurlijk mee!

Mijn bevallingsverhaal

De bevalling ging dus totaal anders dan ik had verwacht, maar ik kijk met een enorm goed gevoel erop terug. In het ziekenhuis zijn wij de gehele tijd zo goed opgevangen en begeleid. Op de dag zelf stonden Pim en ik er vrij relaxt in en konden wij goed meegaan met alles wat er gebeurde. Het was echt loslaten en accepteren, wat ik bij mijn bevallingscursus had geleerd. Hierdoor heb ik op papier misschien een heftige bevalling gehad, maar zo heb ik het helemaal niet ervaren. Niks ging zoals ik had gewild, maar desondanks dat was het prachtige ervaring die ik niet anders had willen doen. Hieruit blijkt maar weer dat je een bevalling niet kan plannen en dat het zeker niet gaat zoals je wil. Maar ondanks dat is het zeker mogelijk om ontzettend positief hierop terug te kijken. Als ik niet deze instelling had gehad, was ik hier heel anders onder geweest, denk ik.

Het is inmiddels alweer 3 maanden geleden en nog steeds heb ik een goed gevoel bij de bevalling. Mijn verhaal heb ik aan iedereen verteld die het maar wilde horen. Het is toch een soort verwerking om dat zo te doen. Last van de keizersnede heb ik gelukkig niet meer en met de dag voel ik mij steeds meer de oude! En als ik dan naar Rijk kijk, is het mij allemaal meer dan waard geweest.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.